[Verse 1: Μόνιμος Κάτοικος]
Είναι κατάλληλος καιρός για να πεις πως έφυγα από δίπλα σου
Η μέρα μου πέρασε ήρεμα, ανέμελα μες στο διαμέρισμα
Το ότι ζω είναι λάθος λένε κάποιοι
Γινόμαστε κανίβαλοι αν λάχει όταν η ανάγκη υπάρχει
Σαν όρθιοι βράχοι στεκόμαστε μπροστά σε κάθε ανάγκη
Απομακρύνω το ξύλινό μου μυαλό απ' το σαράκι
Οι πολιτικοί κλέβουν ασύστολα λέγοντας ψέματα
Και οι μπάτσοι δένουν τον κοσμάκη στην πορεία
Δε σηκώνει αστεία η κοινωνία
Θα το νιώσεις μόνο άμα το ζήσεις
Είμαστε λίγοι, αραχτός με το μολύβι
Αν χτυπάς και δεν ανοίγω έχω φύγει απ' το σπίτι (μ' έναν καημό)
Μ' έναν καημό μεγαλώνουμε μες στα στήθη
Από παιδιά ξένος ανάμεσα στα πλήθη
Γενικά ο επιμένων νικά
Η πρέζα σκοτώνει τα νεανικά μυαλά
Πολύ συχνά ξέρεις ακούγονται σαν ποιήματα οι ήχοι της πόλης
Οι ρυθμοί της γρήγοροι από τα οχήματα
Ρατσισμός ίσον με ξύλο σε όλο το φασιστοκίνημα
Δεν είναι επιχείρημα πως άνθρωποι είναι και αυτοί
Μένω στο κέντρο, μιλάς για δρόμο, τριγυρνώ μα δε σε βλέπω
Σου λέω «Δεν πρόκειται να με πετύχεις ούτε να με δεις
Εκεί που ψάχνεις κάτι όμορφο να βρεις
Χάνεις το χρονο σου»
[Verse 2: Άψινθος]
Κοιτώντας την ψυχή σου ν' αλλοιώνεται νεκρός ήλιος μοιάζει ο κόσμος σου και ορθώνεται
Η πόλη τοίχος ζώνεται
Αποξένωση,ξένος ανάμεσα στους ξένους
Μ' έφεση στον κοινωνικό αποκλεισμό
Δίχως να αποτελώ φίλε μου εξαίρεση
Αδενές σ' έκκριση,τα δάκρυα πότισαν την άσφαλτο
Στήθια που καίνε πατώντας ξένα μες στ' άψυχο κορμί της
Αδιάκοποι και συνεχείς ρυθμοί της την ώρα
Πέντε εκατομμύρια άγνωστοι, ιτρίνες καθρεφτίζουν το κενό και τροχοφόρα πάνω ανοίγονται
Είναι μικρό το δάχτυλο σου, κοινωνία, και δεν κρύβονται
Οι ανάγκες εν μέσω της καταστολής, απάτες
Ένστολοι μπάσταρδοι τρέφουν τις σφαίρες τους απ' τις δικές μας πλάτες
Κελιά χιλιάδες μ' εμβαδόν 20 ιντσών
Αναπαράγουν τ' όνειρο μικρών παιδιών, ας γίνουν κάρβουνο
Θέλει θυσίες για να σε θεωρήσω άνθρωπο, πόσο μάλλον δικό μου
Προβλήματα στην οικογενειακή μου εστία ώσπου να βρω τον ρυθμό μου, άνοια στην ανεργία
Γλώσσες, πτυχία, καυτές στροφές στην κόλαση
Μια θέση στην περιθωριακή κοινωνία, κόρευση
Δεν έχω τις αρχές μου για πούλημα, κούκλα, σ' το 'πα σκέτα, δίχως κάποια πρόφαση
Κι άμα νομίζεις πως λείπω βάλε και παίξε την κασέτα να μικρύνει η απόσταση έστω και λίγο
Γενικά στ' αλλόκοτα στενά καταλήγω
Νύχτωσε, φίλος, ναι
Άσ' τις υποσχέσεις, το [?] 'σπειραν, μάγκα, και δε φύτρωσε
Λέγαν' στα μέρη που γέννησε ο Ήλιος κι έφυγα
Άνοιξη που μοιαζε ξανά με χειμώνα στις άκρες του νου μου και έτρεχα
Ακολουθώντας την νότια πυξίδα
Στη λέξη «αγάπη» εφαρμογή δεν είδα
Πάψε να πασάρεις το ψέμα της κατανάλωσης γι' αλήθεια
Μάθε να ζεις και με τα λίγα (μάθε να ζεις και με τα λίγα)
Χρηστοί να 'ταν οι άνθρωποι αντί να δώσουν θάρρος κι ελπίδα στο φως τους
Σκοτώνουν ένα κομμάτι τους ως επέκταση του εγώ τους
[Verse 3: Άυλος 542]
Έμμονη σκέψη και αρρώστια μου, τη μέρα μου μολύνεις
Μοιάζεις εφιάλτης παιδικής απάτης
Ορισμός κι επιρροή στερνή μου γνώση πεθαμένη νιότη
Πρώτη στης ασθένειας τη δοκιμή εθελοντές
Σβησμένες μέρες, σφαίρες σε μια βουλωμένη κάνη
Σφινωμένες αποξένωσης μορφές καταραμένες
Οι γενιές μας καταδικασμενες σ' ύπνωσης κλοιο
Σε μια εξέλιξη που κάνει τον μαλάκα δυνατό
Σ' οθόνες μίζερες εικόνες και κανόνες για ν' ακολουθείς χαμένος μες στο ίδιο σου το σπίτι
Ηλεκτρονική διαθήκη
Σφίνα στην καρδιά
Σαν αιμοπότης που δειλά εγκαταλείπει
Είναι λήθαργος που χάνεσαι κι εσύ κι εγώ, σαν έξτασης χορός
Φονιάς της ίδιας της συνείδησης
Τρεφόμενος με όνειρα μιας θερινής νυχτός
Το παραμύθι που γευτήκανε τα πλήθη
Ήθη και έθιμα της κόλασης
Ώρες συμφόρησης και κίνησης αψυχολόγητης
Η πόλη, η βοή κι ο τρομονόμος
Καθεστώς, φθορά και πόνος
Της παράνοιας γόνος, μοίασμα σαν κλώνος
Απ' το γένος παλαιών μέσα στη γη των ερπετών
Και της εμφύτευσης των φόβων απ' τη γέννα μας
Μας κούρδισαν να ζούμε στο κενό μ' ένα μυαλό νεκρό
Στο τίποτα πιστοί να καρτερούμε το κορμί μας ν' αγκαλιάσει κρύα γη (να καρτερούμε το κορμί μας ν' αγκαλιάσει κρύα γη)
[Outro: Άυλος 542]
Ναι
Τα Μάτια των Πνιγμένων
Μόνιμος Κάτοικος, Κώδικας 0 και 42
