[Verse 1]
Όλο νομίζω πως φτάνω, μα είμαι μακριά
Τα πεζοδρόμια, ποτισμένα με δάκρυα
Άδειες ημέρες χωρίς κάποιο σκοπό
Μα αυτές οι άδειες μέρες γεμίζουνε τα τετράδια
Έχουνε σπείρει τον τρόμο και την παράνοια
Και άμα δεν με πιστεύεις άνοιξε τα μάτια, κοίτα γύρω
Από τα πέντε που έχω πάντα τα δέκα θα δίνω
Σου 'πα θα φύγω μα το ξέρεις πως θέλω να μείνω
Ότι με κρατούσε πίσω άφησα πίσω μου
Μπας και καταφέρω και γράψω τον δίσκο μου
Δεν ξέρω αν θα πετύχω αλλά παίρνω το ρίσκο μου
Και αν βρεις κάποιον που να μην το κάνει, έλα και δειξ'τον μου
Μου τα λέγαν παλιά αλλά δεν άκουγα
Θα φτάσω στο ταβάνι και ας έρχομαι από το πάτωμα
Οι επιλογές που έκανα γίναν μάθημα
Γιατί ότι μου ζητάν να κάνω, το κάνω ανάποδα
Μου λέει κοίτα με καλά μέσα στα μάτια
Πες μου το τι σκέφτεσαι, μίλα μου σταράτα
Θέλεις να 'μαι δίπλα σου μόνο για λίγα βράδια;
Ή θέλεις δυο παιδιά και ένα σπίτι στα τριάντα;
Μα πoια τριάντα, αφού το ξέρεις πως το μέλλον δεν το σκέφτομαι
Με νοιάζει μόνο το τώρα και το τι έχουμε
Για αυτό να μη σε νοιάζει που οι δρόμοι θα μας φέρουνε
Έρχομαι να σε πάρω βαλ'τα ρούχα σου και φεύγουμε
Είπα να πιάσω το στυλό μου ,έχω τόσα στο κεφάλι μου, έχω τόσα στο μυαλό μου
Φροντίζω να μην κάνω μαλακίες έξω στο δρόμο
Προσέχω σαν να ήταν λερωμένο το μητρώο μου
Κλινικές γεμίσανε με ψυχασθενείς
Μείναν τα πεζοδρόμια, οι δρόμοι και εμείς
Από την αλήθεια δεν μπορείς να κρυφτείς
Είναι όλοι ξένοι μες την πόλη που ζεις
[Chorus]
Έχω ένα τόνο μπάρες στο τηλέφωνο γραμμένες
Και άλλες τόσες στο συρτάρι μου θαμμένες
Όταν γράφω, mc's τους πιάνουνε φοβέρες
Γιατί οι λέξεις βγαίνουν από το στόμα μου σαν να 'ταν σφαίρες
Περάσανε χίλιες και μια Δευτέρες
Μα ακόμα περιμένω τις καλύτερες ημέρες
Στοιβαγμένοι στα αστικά σαν τις σαρδέλες
Και το βράδυ προσοχή σαν να ζούσαμε σε φαβέλες
[Verse 2]
Εδώ δεν τρίβουμε λυχνάρια
Άμα πετύχω μια μέρα σίγουρα δεν θα 'ναι θαύμα
Κάποιες σχέσεις που είχα μάθει σαν σημάδια
Μα σταμάτησα να σκέφτομαι αν με σκέφτεσαι ακόμη τα βράδια
Αυτή η πόλη μου 'χει κάνει μάγια
Βγαίνω για μια βόλτα και χάνομαι στα συντρίμμια της
Μου ζήτησε να μη φύγω από δίπλα της
Και ξέρει ότι δύσκολα θα χάλαγα χατίρι της
Μου δίνουν σεβασμό και αυτό με συγκινεί γιατί με έχουν νιώσει
Το ραπ μου όσο και να το φυσάς δεν θα κρυώσει
Για ότι έχει γίνει πιο παλιά δεν έχω μετανιώσει
Καλοκαίρι μες τη πόλη, τι κι' αν έχω λιώσει
Δουλεύω για να βγούνε οι στίχοι, δες έχω ιδρώσει
Και δεν περιμένω από κανέναν να με σώσει
Στη κορυφή του game είναι άλλοι τόσοι
Αλλά μετά την άνοδο έρχεται και η πτώση
Κρατάω χαμηλό προφίλ, incognito
Θέλουνε να μάθουν ποιος είμαι, είναι απόρρητο
Ηχογραφώ τις σκέψεις που κάνω σε ένα υπόγειο
Κάποιοι λένε ραπάρω, άλλοι λένε κάνω θόρυβο
Το άγχος που έχω μέσα στο κεφάλι είναι αφόρητο
Και αν είμαι εγώ το πρόβλημα, το πρόβλημα είναι μόνιμο
Αν δεν έχεις στο νου σου το να μπλέξεις είναι επόμενο
Ποτέ δεν λέω πολλά από κινητό και ας έχω υπόλοιπο
Το κάνω για εκείνους που έχουν λίγα μα πορεύονται
Για αυτούς που όταν ακούνε τα κομμάτια μου χορεύουνε
Ψεύτικους ανθρώπους και ρουφιάνους δεν χωνεύουμε
Είδαν πολλά τα μάτια μου για αυτό δεν σε εμπιστεύομαι
Πιάνουμε μικρόφωνα και με αυτά στοχεύουμε
Να αγγίξουμε ψυχές και τη καρδιά, όχι να ανέβουμε
Εκεί που δεν με σπέρνουν έχω μάθει να μη μπλέκομαι
Μαθαίνουν το όνομα μου μες τη πόλη και ας μη φαίνομαι
[Chorus]
Έχω ένα τόνο μπάρες στο τηλέφωνο γραμμένες
Και άλλες τόσες στο συρτάρι μου θαμμένες
Όταν γράφω, mc's τους πιάνουνε φοβέρες
Γιατί οι λέξεις βγαίνουν από το στόμα μου σαν να 'ταν σφαίρες
Περάσανε χίλιες και μια Δευτέρες
Μα ακόμα περιμένω τις καλύτερες ημέρες
Στοιβαγμένοι στα αστικά σαν τις σαρδέλες
Και το βράδυ προσοχή σαν να ζούσαμε σε φαβέλες
