[Chorus]
Δεν αλλάζω – τι κι αν δεν εκφράζω αυτό που θέλεις
Δεν αλλάζω – τι κι αν δεν σου μοιάζω να το ξέρεις
Δεν αλλάζω – ότι γράφω κι ότι βγάζω
Ότι και να γίνει θα με κάνει να φωνάζω
Δεν αλλάζω – τα όνειρα μου σ’ όρια δεν φράζω
Δεν αλλάζω – ούτε περιθώρια δεν βάζω
Δεν αλλάζω – κι αν δε σου ταιριάζω ποτέ δε σ’ αναγκάζω
Πάντα παραπέρα θα κοιτάζω. (Χ2)
[Αλέξης Δ]
Δεν αλλάζω συμπεριφορά, τρόπο σκέψεις και λοιπά
Τα υπόλοιπα γίνονται παρακάτω γνωστά
Είναι μόνιμα μέσα στη καρδιά μου ζεστά
Είναι τροφή για το μυαλό κι εγώ ειλικρινά
Όπως είχε πει κι ο Κώστας το ενενήντα-εφτά
Όσα χρόνια κι αν περάσουν δε μ’ αλλάζουνε πια
Απ’ όσα μέρη κι αν περάσουμε δε γυρνάμε στα παλιά
Όπως οι γέροι όταν γεράσουν ξαναγίνονται παιδιά
Θα έχουμε πάντα ένα ποτό να κεράσουμε μια γουλιά
Σαν μια κουταλιά απ’ το φάρμακο μνήμης παντοτινά
Να θυμόμαστε την παρουσία μας ψυχικά
Αυτή είναι η αμύθητη, πολύτιμη περιουσία μας που μένει για κληρονομιά
¨Ποιος τα γαμάει τα λεφτά;¨ όλα είναι χαρτιά
Είναι αναγκαία μα στο τέλους παραμένουν χαρτιά
Δεν είναι ωραία τα όνειρα μας να βγαίνουν στην αγορά
Μερικά πράγματα έχουν αξία στη ζωή και σωστά
Δεν έχουν προσφορά-ζήτηση, πώληση-αγορά
Δεν έχουν πάνω απ’ το κεφάλι τους ποτέ αφεντικά
Μένουν πάντα αυθεντικά είναι όλα εκεί που πρέπει, συμπληρώνουν τα κενά
Αρκετά απ’ αυτά έχουν υφή και χροιά
Σαν τη δική μου τη φωνή που είναι αυτή κι έτσι απλά
Όταν θέλει ν’ ακουστεί δεν ξέρει πως να σταματά
Κατάλαβε το καλά και δες τι μένει τελικά
Στιχουργικά δεν μπορούν ακόμα να μας δούνε
Γάματα ψάχνουν ακόμα να μάθουνε γράμματα να μας την πούνε
Κάποτε όμως τα πράγματα θα πάρουν άλλη τροχιά
Δε θα μιλάνε κρυφά για όσα ακούν δυνατά
Δε θα ‘χουν σκέψεις σε τάξη και όνειρα σε σειρά
Δε θα ‘χουν έτσι πετάξει όλα αυτά στη πυρά
Θα ‘χουνε βγάλει φτερά για όσους πετάν χαμηλά
Δεν θα μιλάν γενικά κι εγώ πάντα προσωπικά
[Chorus]
Δεν αλλάζω – τι κι αν δεν εκφράζω αυτό που θέλεις
Δεν αλλάζω – τι κι αν δεν σου μοιάζω να το ξέρεις
Δεν αλλάζω – ότι γράφω κι ότι βγάζω
Ότι και να γίνει θα με κάνει να φωνάζω
Δεν αλλάζω – τα όνειρα μου σ’ όρια δεν φράζω
Δεν αλλάζω – ούτε περιθώρια δεν βάζω
Δεν αλλάζω – κι αν δε σου ταιριάζω ποτέ δε σ’ αναγκάζω
Πάντα παραπέρα θα κοιτάζω. (Χ2)
[Ισορροπιστής]
Σε βαρέθηκα αδράνεια, θα βγω στην επιφάνεια
Άστρο μου η περηφάνεια κι η αστείρευτη διαφάνεια
Όπλο μου η λογική, ο λόγος μου στρατηγική
Γι’ ακατάπαυστη ορμή το πάθος για τη μουσική
Παραμένω διψασμένος όπως πάντα για ζωή
Δεν αφήνω να με φθείρουν για να νιώθω ανεπαρκής
Όπως πάντα ξέρεις που θα με βρεις
Θα σου λέω μόνο αλήθειες και μην ψάχνεις να κρυφτείς
Πράγματα συμβαίνουνε, μ’ ανυψώνουνε τη θλίψη
Κράτα το κουράγιο σου αδιάκοπα στα ύψη
Μας ποτίζουνε με φάρμακα, ασυδοσία στη βλακεία
Εγκαύματα βαριά, μια απαράμιλλη αηδία
Κοροϊδία συνεχώς, το κακό πρέπει να λήξει
Τα χρόνια που εκτροχιάσαμε τη πλήξη
Ίδια λάθη πάλι κάνω αλλά τουλάχιστον μαθαίνω
Κάποια στιγμή να διορθωθούν για να μπορώ ν’ ανασαίνω
Δοκίμασε με, είμαι πομπός αλλά και δέκτης
Απόφοιτος της μοναξιάς και της πνοής συλλέκτης
Τα μάτια μου ανοιχτά προσέχω κάθε σου στιγμή
Θα κουραστείς και θα αφεθείς
Θα βρω την αφορμή για να σου κόψω τη λαλιά
Να σου θυμίσω τα παλιά, τότε αρχίζαμε δειλά
Το έργο τελείωσε αυτό πιά, τώρα μιλάει η καρδιά
Η ζωή κι ιδανικά. Μύρισε η βροχή, έπαψα την ανακωχή
Ήρθε η στιγμή για να σε βρω, η τρέλα κυρίεψε κι αυτό
Ντύσου καλά, τα γιορτινά ξέχνα πως ήμασταν καλά
Λόγια παχιά είπες πολλά δίχως φωτιά
Εγώ ο ίδιος έχω μείνει σε νερά στιχουργικά
Λειτουργικά και όμορφα, απλοϊκά και μόνιμα
Ένωσα τα ετερώνυμα μαζί με τα ομώνυμα
Χάρισα καθαρά επώνυμα σε δόλιους
Αντί για φτύσιμο, στόλισμα σε όλους
[Chorus]
Δεν αλλάζω – τι κι αν δεν εκφράζω αυτό που θέλεις
Δεν αλλάζω – τι κι αν δεν σου μοιάζω να το ξέρεις
Δεν αλλάζω – ότι γράφω κι ότι βγάζω
Ότι και να γίνει θα με κάνει να φωνάζω
Δεν αλλάζω – τα όνειρα μου σ’ όρια δεν φράζω
Δεν αλλάζω – ούτε περιθώρια δεν βάζω
Δεν αλλάζω – κι αν δε σου ταιριάζω ποτέ δε σ’ αναγκάζω
Πάντα παραπέρα θα κοιτάζω. (Χ2)
