Πες μου ως πότε θα κουβαλάμε ιδέες κατεψυγμένες
Παραμελημένες, ξεχασμένες, υποταγμένες
Στα νύχια μιας δήθεν εξουσίας
Με μαστίγια δαμάζοντας ψυχές μετά βίας
Μια μορφή μοντέρνας δεοντολογίας
Εδώ που κυβερνάνε αριστούχοι αλχημείας
Κρατάν τα ηνία της κοινωνίας
Μοιράζουν υποσχέσεις απλόχερα
Επουλώνοντας πληγές στα πρόχειρα
Κι εγώ να ‘μαι στα πρόθυρα νευρικής κρίσεις
Μου παν μονάχα τα μάτια να κλείσεις κι εσύ θα ηρεμήσεις
Ενέργειες θετικές μ’ απ’ τους γύρω μου αντιρρήσεις
Λύσεις της στιγμής που αν ακολουθήσεις θα σβήσεις
Κι αν διαλέξεις να ζήσεις στο τέλος θα τρέφεσαι με ορούς
Όρους που σε φοβίζουν όταν ακούς, μονάχα τους υπακούς
Με φιμώνουν με εκβιασμούς, να υποκλίνομαι σε εχθρούς
Αντιστέκομαι σ’ αυτούς που απαντούν με σιωπηλές ενέσεις
Μαζικές αντεπιθέσεις, επιθυμία για μολυσμένες ανέσεις
Πειράματα μ’ οράματα, εφευρέσεις με βλέψεις
Η τεχνολογία ανοίγει διάπλατα, χημικές εξεγέρσεις
Πυρηνικές καταστροφές, μεταμφιεσμένες ενοχές για το λαό μου
Μέσα σ’ όλο το χαμό ψάχνω να βρω τον αληθινό εαυτό μου
Μα το οξυγόνο λιγοστό το μυαλό μου ν’ ανασάνει
Το παιχνίδι χάνει. Γρήγορα ή αργά θα πεθάνει
Αρκετά, έχω διαφορετικές μεθόδους, δεν μπορώ άλλο, φτάνει πια
Το δικό μου το μυαλό σκέφτεται μόνο πως να συσσωρεύει λεφτά
Για να αγοράζει, να λαδώνει αρκετά όσους φανούν χρήσιμοι μετά
Να μπορεί να συναρμολογεί μυαλά, διάπλατα ανοίγουν οι δρόμοι
Οι φιλοδοξίες μου δεν εκπληρωθήκαν ακόμη, άγραφοι νόμοι
Στο παιχνίδι μου δεν υπάρχουν όροι
Νόμιζες πως ήταν αρκετές οι δέκα εντολές
Μα τι είναι αυτά που λες, με ήξερες κι από χθες;
Δεν κατοικώ στον παράδεισο, στης κόλασης τα μέρη αν θες
Βρες με, αναζήτησε με εκεί που απειλώ
Μετατρέπω χριστιανό σε διπλωματούχο αμαρτωλό
Γι’ αυτό για να πετύχω το δικό μου το σκοπό
Κινώ γη και ουρανό, επιστρατεύω κάθε τι αυθεντικό
Θα αλλάξω το παιχνίδι αυτό κι από κει που ήμουν στην αφετηρία
Θα με δεις στην τελική ευθεία, κάθε απορία
Σου λύνω, δεύτερη ευκαιρία δεν σου δίνω
Σε αυτή την κοινωνία αν μπορέσω
Ν΄ αλλάξω όλο το σύστημα εκ τον έσω
Για μένα ουσιαστικά δεν υπάρχει κανένα δίλημμα
Έστω κι αν χρειαστεί βία είμαι έτοιμος να την χρησιμοποιήσω
Ένα καλύτερο αύριο για όλο τον κόσμο να εξασφαλίσω
Μα κι εγώ τι κι αν προσπάθησα, άγγιξα για λίγο το εφικτό
Μα το καθαρό μου μυαλό φάνηκε πως δεν ήταν αρκετό
Κι όλα σβήσαν μέσα σ΄ ένα λεπτό
Και μου γυρίσαν την πλάτη
Ήταν όλα μια απάτη
Όσα μου διδάξαν
Η γραβάτα, το κουστούμι, το γλείψιμο δεν φτάσαν
Να με σώσουν
Σιδερωμένοι δάσκαλοι δεν θα με φιμώσουν
Κι αν προσπαθήσουν να γλυτώσουν
Θα πρέπει πια να δώσουν αναφορά
Για όλα τα διαχρονικά τους εγκλήματα
Ξύπνησαν οι νεκροί, σηκωθήκαν απ’ τα μνήματα
Μηνύματα λαμβάνουν απ’ αυτούς
Που πριν θεωρούσαν ανατρεπτικούς
Ο νους μου πλέον έπαψε να εμπιστεύεται θεωρητικούς
Καλούς ή κακούς εγώ επιλέγω σε ποιους θα πιστεύω
Τώρα πια δεν διαφέρω από πλήθος διχασμένο
Οι δαίμονες με κυριεύουν ή οι καιροί με δυναστεύουν;
Βρήκα τον χαμένο μου εαυτό, τελικά ήταν αυτοκυριαρχία
Ότι έψαχνα τόσο καιρό με τη μια βρήκα την πεμπτουσία
Έχει εισβάλει μέσα μου η αμφιβολία κι αν ψάχνεις την αιτία
Θα την βρεις στης άρχουσας τάξης τα θεωρία
Η κακία μου έδειξε τη γοητεία της σκοτεινής μεριάς
Και στο υποσυνείδητο δίνω την έναυσμα της λευτεριάς
Επιτέλους απέκτησα τον έλεγχο. Έτρεψα σε φυγή την αμφισβήτηση
Μέσα σου έπαψε να υπάρχει η αναζήτηση
Η αφύπνιση έφτασε, είναι η σωστή εξίσωση
Η λύση ήταν απλή μα δεν σου δώσαν την εξήγηση
Παίρνω στα χέρια της ζωής μου την ευθύνη
Βαρέθηκα τη μύηση στην όποια καλοσύνη
Το κώδικα σιωπής που η καθημερινότητα προτείνει
Ξέρω πως ο κόσμος ίδιος θέλει να παραμείνει
Έτσι δεν χάνω τον καιρό μου, εξερευνώ τον εαυτό μου
Τη διέξοδο θα ψάξω για να φτάσω στο σκοπό μου
Πριν γίνω όμοιος με τον εχθρό μου ακούμε την προσαρμογή
Τη βία, τη σκλαβιά στην κάθε της μορφή
Προσωπική ελευθερία κι όχι υποταγή στην εξουσία
Υπακοή κι αδιαφορία να μεγαλώνει η αδυναμία
Όλα όσα οι βολεμένοι χαρακτηρίσανε κακία
Είναι οι δρόμοι που οδηγούν στη δικιά σου σωτηρία
Μακριά απ’ την καταπίεση, τη μαζική εξαθλίωση
Ψυχικός εξευτελισμός, παροξυσμός, υλικός οργασμός
Ηχούν παράδοξα στ’ αυτιά σου μα τα ζούμε κάθε μέρα
Ήρθε τώρα όμως η ώρα να τα κάνουμε όλα πέρα
Πες με άγγελο ή διάβολο, ρομαντικό ή αυθάδη
Απ’ τους λίγους που φωνάζουνε να βγεις απ’ το σκοτάδι. (Χ2)
